Ara em paro i penso,
retreu molt la desconfiança
o potser m’aparta d’aquest regany
apropant-me cada cop més a l’engany.
Moltes han sigut les ocasions
acord amb tu,
reiterades en desacord.
Tanmateix t’estimava
i tu,
ni tan sols t’hi apropaves.
Encara recordo com
zèfir de vespre m’acariciaves.
Oblidar no és opció,
romanen els sentiments,
també les emocions, però,
encara així, sorgeixen patiments.
Gairebé estimar-te no és el millor,
apropa’t a mi, desconfiar no ho és tampoc.
Aroa Martínez.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada